‫در حالی که امتحانات پایانی ‫سال سوم دانشگاه پیش روی ما بود،
‫سخت مشغول درس خواندن بودیم.
‫می‌خوام برای بورسیه‌ی ریاضی اقدام کنم.
‫ریاضی یه مانع بزرگ خواهد بود.
‫تو یونانیت بهتر نیست؟
‫تو اصلاً چه نیازی به بورسیه داری؟ ‫تو که پولداری.
‫می‌خوام به جوناس ثابت کنم که ‫من واقعاً به شدت باهوشم.
‫جوناس به همون چشم‌های درشت و قهوه‌ای ‫و لبخند کج تو راضی خواهد بود.
‫فکر کنم زمونه عوض شده.
‫آشپزی بلدی، فیل؟
‫نه، تو عمرم هیچی نپختم ‫جز یه نون زنجبیلی که اونم خراب شد.
‫ولی فکر نمی‌کنی اگه با جدیت ‫شروع به یادگیری کنم، بتونم آشپزی کنم؟
‫امیدوارم.
‫از طرف صاحب‌خونه‌مونه، خانم پتی.
‫میگه که می‌تونیم «خونه‌ی پتی» رو ‫برای یه سال دیگه هم داشته باشیم!
‫واقعاً؟!
‫«من و ماریا قراره یه سری به مصر بزنیم.»
‫«می‌خوام قبل از اینکه بمیرم، یه بار مجسمه‌ی ابوالهول رو ببینم.»
‫«یه سری به مصر بزنیم»!
‫یعنی وقتی به ابوالهول نگاه ‫می‌کنن هم بافتنی می‌بافن؟
‫در هر صورت، می‌تونیم یه سال دیگه هم با هم زندگی کنیم.
‫آره!
‫خیلی خوشحالم!
‫تو خوشحال نیستی، فیل؟
‫فیل؟
‫من میرم برای یه پیاده‌روی طولانی تو پارک.
‫آن، نظرت در مورد یه استراحت چیه؟ با من بیا.
قسمت 22 ‫چقدر وحشتناک است ‫که آدم‌ها باید بزرگ شوند، ‫و ازدواج کنند، و تغییر کنند!
‫همین دقیقه‌ی مبارک می‌رفتم خونه و ‫یه شعر می‌نوشتم اگه فقط بلد بودم چطوری.
‫آن، من خوشبخت‌ترین دختر دنیام.
‫پس بالاخره آقای بلیک ازت ‫درخواست ازدواج کرده، فیل؟
‫و وقتی داشت ازم درخواست می‌کرد، ‫سه بار عطسه کردم.
‫قراره یک سال بعد از خرداد آینده ازدواج کنیم.
‫اوه، فیل، تبریک میگم.
‫هنوزم واقعاً نمی‌تونم باور کنم که ‫جوناس به منی که اینقدر سبکسرم اهمیت میده.
‫تو واقعاً سبکسر نیستی.
‫می‌دونم که زیر اون ظاهر سبکسر، ‫تو یه روح عزیز و وفادار داری.
‫جوناس این بهار از سنت کلمبا فارغ‌التحصیل میشه،
‫بعدش قراره مسئولیت یه کلیسای ‫میسیونری رو تو محله‌های فقیرنشین به عهده بگیره.
‫ولی من باهاش به اونجا یا به ‫کوه‌های یخی گرینلند هم میرم.
‫و این همون دختریه که هیچوقت ‫نمی‌خواست با مردی که پولدار نیست ازدواج کنه.
‫همان‌قدر با خوشی فقیر خواهم بود ‫که ثروتمند بوده‌ام. خواهی دید.
‫آن.
‫تمام ردموند می‌دونه که روی دیوونه‌ی توئه.
‫و تو هم دوستش داری، مگه نه؟
‫من...
‫آره، گمونم دوستش دارم.
‫آنِ عزیزترینم،
‫لبخند تو، روشنایی هزاران ستاره است.
‫صدای زلال تو، قطرات باران بر چهره‌ی رودخانه است.
‫گرمای وجودت...
‫«...آتش قلبم را برای همیشه روشن کرده است.»
‫وای.
‫دقیقاً در حد و اندازه‌ی ‫کیتس یا شکسپیر نیست،
‫ولی به نظرم برای فرستادن به یه آدم ‫عجیب و غریبی مثل من، شعر عاشقانه‌ی خیلی خوبیه.
‫گیلبرت که در هر صورت هیچوقت ‫نمی‌تونست همچین چیزی بنویسه.
‫گیلبرت یه دختر خوب برای خودش ‫پیدا کرده که دوستش داشته باشه،
‫فیل با جوناس نامزد کرده،
‫و دیانا هم فرد رو داره.
‫یعنی من و روی هم یه روزی ازدواج می‌کنیم؟
‫ها، راستی؟
‫آن، مثل همیشه، زیبایی‌ت چشمم رو خیره می‌کنه.
‫اوه، روی، خجالتم میدی.
‫و تو خیلی خوش‌تیپ‌تر از منی.
‫کریستین!
‫آن! و روی هم که اینجاست!
‫خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمتون!
‫اوه، ما چند روز پیش تو جشن همدیگه رو دیدیم.
‫شما... دوستِ گیلبرت هستید؟
‫بله، «دوستِ گیلبرت...»
‫این اواخر ندیدمش. حالش خوبه؟
‫بله. گیلبرت امروز راهی سفر شد.
‫اوه، خیلی دوست داشتم بمونم و گپ بزنم،
‫ولی یه استادی منتظرمه.
‫خواهش می‌کنم، ما معطلتون نکنیم.
‫سلامتون رو به گیلبرت می‌رسونم.
‫روز خوش!
‫بریم.
‫سال سوم دانشگاهم تموم شد،
‫و برای عروسی دیانا به آوونلی برگشتم.
‫اوه.
‫اون دو تا بالایی‌ها حساسن. ‫موقع جابجا کردنشون مواظب باشین.
‫چشم، خانم.
‫متأسفم، آن. ‫اونم بعد از اینکه این همه راه اومدی.
‫برای آماده شدن برای مهمونی و اسباب‌کشی ‫رسماً دیوونه شدم.
‫اشکالی نداره.
‫فقط...
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم روزی که قراره ‫ساقدوشت باشم به این زودی برسه.
‫اوه، آن. من فقط دو مایل اونورتر خواهم بود.
‫و شنیدم که بالاخره مرد ایده‌آلت رو پیدا کردی.
‫حیف شد که با گیلبرت اینطوری شد،
‫ولی تو خودت بهتر صلاح خودت رو می‌دونی.
‫من برات آرزوی خوشبختی می‌کنم.
‫معلم جدیده بهم ده تا مسئله ‫داده که برای دوشنبه حل کنم.
‫اگه این نامردی نیست، پس چیه؟ ‫می‌خوام بدونم.
‫دیوی، اینطوری راجع به...
‫آن!
‫خوش اومدی خونه، آن!
‫خوبه که آدم خونه‌ست.
‫دیانا رو دیدی؟
‫آره.
‫فکر کردن به اینکه دیانا داره ازدواج می‌کنه، ‫خیلی عجیب و وحشتناکه.
‫نمی‌فهمم کجاش وحشتناکه.
‫فرد رایت یه مزرعه‌ی عالی داره ‫و یه مرد جوان نمونه‌ست.
‫فرد فوق‌العاده خوبه.
‫پس چی...
‫یعنی می‌خواستی دیانا با ‫یه مرد بدجنس ازدواج کنه؟
‫یا خودت با یکی مثل اون ازدواج کنی؟
‫اوه، نه.
‫ولی فکر کنم دلم می‌خواست با کسی باشم که ‫می‌تونه بدجنس باشه ولی نیست.
‫امیدوارم یه روزی عقلت بیشتر بشه.
‫دیوی، بیا کمکم کن.
‫اه، مجبورم؟
‫ماریلا چیزیش شده؟
‫ناامید شده چون شنیده ‫که به گیلبرت بلایت جواب رد دادی.
‫کی بهش گفته؟
‫همه‌ی آوونلی این رو می‌دونن، آن.
‫چطور خبرش پخش شده؟
‫شاید چارلی اسلون دوباره ‫حدس و گمان‌هاش رو به جای حقیقت جا زده.
‫نکنه دیانا به فرد گفته، ‫و فرد هم از دهنش در رفته!
‫بهم بگو، متیو،
‫چرا همه می‌خوان من با ‫گیلبرت ازدواج کنم؟
‫چرا نمی‌تونیم بهترین دوستای هم باقی بمونیم؟
‫من فقط می‌خواستم دوستیمون رو حفظ کنم.
‫اگه به خاطر پول ازدواج نمی‌کنه،
‫و از این روی خوش‌تیپ بیشتر ‫از گیلبرت خوشش میاد،
‫دیگه حرفی برای گفتن باقی نمی‌مونه. با این حال...
‫آن انقدر پولکی نیست.
‫از این بابت هیچ ترسی ندارم.
‫فقط...
‫نمی‌تونم جلوی این احساسم رو بگیرم ‫که یه چیزی اشتباه پیش رفته.
‫نگرانی که آن اشتباهات تو رو تکرار کنه؟
‫نباش.
‫هر چه پیش آید، خوش آید.
‫آن خونه‌ست، مگه نه؟!
‫نصفه‌عمرم کردی!
‫بازم نامه از شاهزاده‌ی رؤیاها؟
‫نه!
‫من میدمش بهش!
‫دیانا، یه شاهزاده‌ی خوش‌تیپ تو ردموند
‫هفته‌ای دو بار برام نامه‌های عاشقانه ‫و گل می‌فرسته.
‫باورت میشه؟
‫آن!
‫این رو از طرف گیلبرت گرفتی!
‫گیلبرت؟
‫چی میگه؟
‫این... یه کپی از گزارش یه انجمن دانشگاهیه.
‫چی؟
‫گیلبرت واسه چی باید یه چیز ‫کسل‌کننده و قدیمی مثل این رو بفرسته؟
‫دیوی.
‫بیا بریم.
‫ها؟ هی، کجا داریم میریم؟
‫رویِ عزیزترینم،
‫روزهای من بدون تو چقدر ‫پوچ و بی‌حاصل است.
‫به محض اینکه دوست صمیمی‌ام ‫دیانا به سلامتی ازدواج کند،
‫به ردموند باز خواهم گشت، ‫حتی اگر مجبور شوم در کانال شنا کنم.
‫ارادتمند تو، آن.
‫دیانا...
‫اوه، چقدر وحشتناکه ‫که آدم‌ها باید بزرگ بشن،
‫و ازدواج کنن، و تغییر کنن!
‫آخرش، تنها گل‌های رز واقعی ‫همون رزهای صورتی هستن.
‫اونا گل‌های عشق و ایمانن.
‫همه‌چیز تقریباً همونطوریه که ‫خیلی وقت پیش تصور می‌کردم،
‫وقتی که برای ازدواج حتمی تو ‫و جدایی متعاقب اون گریه می‌کردم.
‫تو عروس رؤیاهای منی.
‫و من ساقدوش توام.
‫ولی آستین‌های پفی ندارم، ‫و از فرد هم دقیقاً متنفر نیستم.
‫ما واقعاً از هم جدا نمیشیم، آن.
‫ما همیشه به اون «پیمان» دوستی که ‫خیلی وقت پیش بستیم وفادار موندیم، مگه نه؟
‫ما همدیگه رو درست مثل همیشه دوست خواهیم داشت.
‫ولی اوضاع بعد از این نمی‌تونه دقیقاً مثل قبل باشه. ‫تو علایق دیگه‌ای خواهی داشت.
‫من برای تو نفر دوم یا سوم دوردست خواهم بود.
‫چیز ناراحت‌کننده در مورد ازدواج تو
‫اینه که من نمی‌تونم ساقدوش تو باشم.
‫اون ضرب‌المثل رو که می‌دونی،
‫«سه بار ساقدوش، هرگز عروس.»
‫بعدی قراره برای فیل باشم، و بعدش باید تمومش کنم.
‫کشیش داره میاد!
‫اوه، آن، چیکار کنم؟ من...
‫خیلی استرس دارم.
‫می‌دونم که قراره غش کنم.
‫اگه این کار رو بکنی، می‌کشونمت تا پای اون ‫بشکه‌ی آب بارون و میندازمت توش.
‫ازدواج کردن نمی‌تونه انقدر وحشتناک باشه ‫وقتی این همه آدم از مراسمش جون سالم به در می‌برن.
‫صبر کن تا نوبت خودت برسه، خانم آن.
‫خیلی خوشگل شدی، دیانا.
‫برای آخرین بار منو ببوس.
‫دیانا باری دیگه هیچوقت منو نمی‌بوسه.
‫ولی دیانا رایت می‌بوسه.
‫گیلبرت؟
‫آن.
‫اوه، فرد ازم خواست که ساقدوشش باشم.
‫دیانا...
‫من همین الان رسیدم.
‫اوه. خوشحالم که به موقع رسیدی.
‫این یه رسمه.
‫آن!
‫گیلبرت!
‫سلام، چارلی.
‫چه زوج خوش‌تیپی هستن.
‫عروسی شروع شد.
‫دیانا غش نکرد، و هیچ اتفاق ناخوشایندی ‫برای قطع کردن مراسم رخ نداد.
‫جشن و پایکوبی که بعد از اون بود، ‫پر از چهره‌های عزیز و آشنا بود.
‫به سلامتی!
‫به سلامتی دیانا و فرد!
‫گیلبرت، شنیدم آن دوباره بهت جواب رد داده.
‫تو هیچوقت درس عبرت نمی‌گیری.
‫صـ... صبر کن! جوزی؟!
‫خب، همه که می‌دونن.
‫ولی حتی اگه اینطور باشه...
‫پس یه سلامتی دیگه!
‫به سلامتی گیلبرت بیچاره!
‫جین؟!
‫به سلامتی گیلبرت بیچاره!
‫واقعاً که!
‫به سلامتی!
‫دوباره!
‫اوه، نه! مودی، تو مستی؟!
‫من، مست؟ اصلاً و ابداً!
‫دیانا؟
‫آن، ما دیگه رفع زحمت می‌کنیم.
‫می‌فهمم، ماریلا.
‫تا بعد، گیلبرت!
‫آره، تا بعد.
‫خداحافظ!
‫تبریک میگم! خوشبخت بشید!
‫ممنونم! ممنونم!
‫از همه‌تون خیلی ممنونم که اومدین!
‫خاطرات فوق‌العاده‌ای برای یادآوری خواهیم داشت!
‫فرد! از گاری نیفتی!
‫حواسم هست!
‫تبریک میگیم! خوشبخت بشید!
‫دیانا! دیانا!
‫ممنونم از همه‌تون!
‫ممنونم، آن!
‫دیانا...
‫فرد بهم گفت که انقدر استرس داشته ‫که دیشب یه لحظه هم نتونسته بخوابه.
‫صورتش انقدر قرمز بود که فکر کردم ‫حتی قبل از شروع مراسم مست کرده!
‫منم همینطور!
‫خدا رو شکر.
‫اوه، هیچی.
‫اینم از آسمون‌های آوونلی.
‫آره.
‫آن؟
‫میشه یه کم قدم بزنیم تا هشیار بشیم؟
‫فکر خوبیه.
‫اگه با صورت قرمز برم خونه، ‫ماریلا و خانم لیند شوکه میشن.
‫من روی رو دارم، و گیلبرت هم کریستین رو داره.
‫چه جالب. به لطف کریستین ـه ‫که می‌تونم با گیلبرت باشم.
‫تمام تابستون رو تو آوونلی می‌مونی؟
‫نه. هفته‌ی دیگه میرم به یه مدرسه ‫اون پایین تو شرق.
‫ازم خواستن به عنوان معلم جایگزین برم.
‫و تعطیلات تابستونت رو هدر بدی؟
‫آره، ولی یه جورایی برام مهم نیست.
‫خودم هم نمی‌فهممش.
‫قبلاً فکر می‌کردم هیچ‌جای دنیا ‫نمی‌تونه به قشنگی آوونلی باشه،
‫ولی دارم اینجا احساس غریبگی می‌کنم.
‫ناراحتم می‌کنه، ولی حقیقت داره.
‫دیدن تعداد بچه‌هایی که ‫این سه سال اخیر
‫یهو قد کشیدن، ‫واقعاً وحشتناکه.
‫نصف شاگردهام بزرگ شدن.
‫چیز فوق‌العاده‌ایه،
‫ولی دیدن اونها در جاهایی که ‫من و تو و دوستامون
‫قبلاً پر می‌کردیم، ‫بهم احساس پیری وحشتناکی میده.
‫برای همینه که امروز انقدر خوش گذشت.
‫انگار که همه‌مون با هم ‫به اون روزها برگشته بودیم.
‫خیلی...
‫«و اینچنین روزگار می‌گذرد.»
‫گیلبرت؟
‫تو یه جای جدید پیدا می‌کنی، آن.
‫جایی که لایق تو باشه.
قسمت بعد ‫یاد گرفته‌ام که به هر مانع کوچکی چون یک شوخی بنگرم ‫و به هر مانع بزرگی چون پیش‌درآمدی برای پیروزی
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫مترجم: KAREN_X5
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]