‫[ این اثر زاده‌ی تخیل است و همه‌ی مکان‌ها، ‫شخصیت‌ها، سازمان‌ها، موقعیت‌ها و اتفاقاتِ آن ساختگی‌اند. ]
‫[ بازیگران کودک در حضور والدین خود ‫و در وضعیتی ایمن به ایفای نقش پرداخته‌اند. ‫صحنه‌های مرتبط با حیوانات نیز ‫با توصیه‌ی متخصصان اجرا شده است. ]
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫کیم ایل، کُشتی‌گیر کره‌ای
‫و قهرمان سنگین‌وزن آسیای شرقی
‫قهرمان آمریکایی ‫دنیای کُشتی را به چالش کشید.
‫کُشتی‌گیر آمریکایی با تکنیک مخصوص خود
‫بدن کیم ایل را قفل کرد ‫و برنده‌ی راند اول شد.
‫اما کیم ایل ‫بلافاصله آن را جبران کرد.
‫ضربه‌ی سنگین سر او
‫- بسیار معروف بود... ‫- کیم ایل.
‫استاد کله‌زنی.
‫[ بوسان ]
‫حتماً براتون سؤال شده
‫که چطوری همچین کله‌ی سفتی داشت.
‫بگین، مربی.
‫ریکی‌دوزان اون رو روی زانوش خوابوند
‫سرش رو گفت و با چوب بیسبال لهش کرد
‫و با آجر ترکوندش. ‫فهمیدی، گوساله؟
‫اینـه که باعث می‌شه افسانه بشی.
‫- جدی می‌گین؟ ‫- آره، احمق.
‫آماده باش.
‫کُشتی یعنی تحمل درد.
‫محکم وایستا و سینه سپر کن.
‫قرار نیست مُشت بخوری.
‫قراره مُشت حریف رو با بدنت له کنی.
‫پا شو.
‫بیا اینجا، پسر جون!
‫اگه خون‌ریزی داشتی هم مهم نیست.
‫قراره زیاد خونی بشی. ‫آماده‌ای؟
‫یعنی اگه ادامه بدم، ‫کیم ایل مربی‌م می‌شه؟
‫جو نگیرت.
‫هنوز راه درازی در پیش داری.
‫تکون بخورین!
‫گفتم بدویین، ‫نه این‌که راه برین، احمق‌ها!
‫این‌جوری هم استقامت‌تون زیاد نمی‌شه
‫و هم همین‌جا از حال می‌رین.
‫آفرین، بچه! گازش رو بگیر!
‫پول ما رو می‌دی ‫یا مغازه‌ت رو به هم بریزیم؟
‫بابا من پولی درنمی‌آرم ‫که بخوام به شما هم بدم.
‫- می‌گین چی‌کار کنم؟ ‫- چی‌کار کنی؟
‫بدهی‌ت رو صاف کن!
‫کل پول رو خرج کردی ‫و حالا برام قصه تعریف می‌کنی؟
‫باشه بابا. باشه.
‫عوضی‌ها.
‫آروم بگیرین.
‫همه‌ش همین؟
‫بله. همین هم به‌زور ازش گرفتیم.
‫این کفاف یه ماه اجاره رو نمی‌ده.
‫باید جبرانش کنین.
‫چندتا جعبه‌ی دیگه هم ‫از بازار جالگاچی کِش برین.
‫چَشم.
‫به چپ‌چپ.
‫راه بیُفتین.
‫بدویین، احمق‌ها.
‫چَشم!
‫بریم!
‫- بریم! ‫- بریم!
‫[ اقتباسی از مانهوای «کف‌نشین‌ها»، ساخته‌ی یون ته‌هو ]
‫[ کف‌نشین‌ها ]
‫[ قسمت پنجم: «کُشتی‌گیر حرفه‌ای» ]
‫مراقب حرف‌هات باش، خیکی.
‫هروقت کُسشعرهات تموم شد
‫بگو که کونت رو پاره کنم.
‫اینجا چه خبره؟
‫چیزه، داشتیم آدرس می‌پرسیدیم.
‫کارت شناسایی، لطفاً.
‫[ سازمان هونگ‌بِک ]
‫از سئول برای چی اومدین؟
‫همسرم رئیس شرکتـه ‫و این دونفر محافظ‌هام هستن.
‫پس داستان شما چیـه؟
‫من از بوسان اومدم ‫که یه کلاهبردار رو پیدا کنم.
‫ماشالا همه یه بهونه‌ای دارین.
‫پس چرا به هم خیره شده بودین؟
‫این دوست‌مون ادب نداره ‫و من داشتم ادبش می‌کردم.
‫وقتی با ظاهر خلاف زیر بارون وایستین
‫مردم می‌ترسن.
‫حوصله‌ی دردسر نداریم. ‫هرکی بره پی کار خودش.
‫حالا دیدیش یا نه؟
‫- کی رو؟ ‫- همون کلاهبرداره.
‫لهجه‌ی بوسانی داره. ‫اگه دیده باشیش، یادت می‌مونه.
‫از همه‌جای کشور می‌آن موکپو.
‫فکر کردی لهجه‌ی ‫یه گیونگسانگی چیز عجیبیـه؟
‫نه بابا. می‌گم لهجه‌ی بوسانی داره.
‫فرقش رو نمی‌فهمی؟
‫اُسگل خر.
‫اوهو!
‫می‌فهمی با کی حرف می‌زنی؟
‫دستت رو بنداز، قربونت برم.
‫چرا اینجا رو گرفتی؟ ‫خبریـه؟
‫سریع راه بیُفتین و برین.
‫چَشم.
‫یه‌بار دیگه ببینمت، ‫می‌ری بازداشتگاه.
‫پلیس‌های اینجا عشقی بازداشت می‌کنن؟
‫چه شهر ترسناکی.
‫اگه دوست داری، همین‌الان می‌برمت.
‫اوه اوه.
‫ترسیدم، حاجی.
‫باشه. پس بِکشین کنار.
‫- ما هم بریم. ‫- بله.
‫با اجازه.
‫بفرمایید.
‫رسیدیم.
‫این‌ها همکارهامون هستن.
‫- پروژه‌ی بزرگی شده. ‫- بله. بریم داخل؟
‫بریم.
‫مثل سگ دنبال صاحابت می‌دویی. ‫مگه تو رئیس نبودی؟
‫خب، بریم داخل.
‫نمی‌خوام شلوغ بشه.
‫فقط جون‌چول و آقای اوه بیان.
‫آهای.
‫- برام آبجو بگیر. تشنه‌مـه. ‫- چَشم.
‫راستی دوتا اتاق هم ‫توی یه مسافرخونه‌ی خوب بگیر.
‫حتماً.
‫از هم دور باشن.
‫متوجه شدم.
‫واقعاً می‌شه از این پول درآورد؟
‫بله. من هم اولش شک داشتم، ‫ولی ظاهراً زدیم تو خال.
‫بله، درست می‌گن.
‫مثلاً چقدر درمی‌آد؟
‫شنیدم مدل‌های کمیابش
‫بیشتر از دَه‌میلیون آب می‌خوره.
‫دَه‌میلیون؟
‫می‌گن سال پیش ‫چندتا دزد عتیقه رو دستگیر کردن
‫و جنس‌هاشون صدمیلیون می‌ارزیده.
‫آره. خبرش رو خوندم.
‫حالا شریک بوسانی هم داریم؟
‫همون یارویی که ظاهر خیتی داره.
‫بهش می‌گن «استاد کیم».
‫می‌گن توی این کار معروفـه.
‫پس چجوری پول رو تقسیم می‌کنین؟
‫اجناس بین سه گروه تقسیم می‌شه
‫و به همه‌ی بچه‌ها مزد برابر می‌دیم.
‫می‌شه بگین بیاد داخل؟
‫همون یارو بی‌ریختـه؟
‫بله.
‫- باشه. چَشم. ‫- تو برو بیرون، بی‌زحمت.
‫پس تو که می‌ری، آقای ها رو صدا کن.
‫می‌ری یا نه؟
‫- بله. ‫- خب.
‫با اجازه.
‫دست شما درد نکنه.
‫نوش جان. باز هم بیاین.
‫بابا باریکلا. چه خوش‌مزه‌ست.
‫آجوما، این اطراف ‫مسافرخونه‌ی خوبی هست؟
‫بهترینش همین سر نبشـه.
‫اسمش چی بود؟
‫آها. مسافرخونه‌ی اونیون.
‫بعضی‌ها می‌گن جای خوبیـه. ‫من نمی‌دونم.
‫اونیون؟ فهمیدم.
‫آها، راستی.
‫چندتا آبجو بدین، لطفاً.
‫- چندتا؟ ‫- سه بطری.
‫- یه خوردنی هم کنارش بدین. ‫- باشه.
‫عع، چیز ندارین که...
‫بیخیال، آجوما.
‫چندتا ماهی آنچوی بهش بده بره دیگه.
‫یه‌بند داره زر می‌زنه.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫- چقدر شد؟ ‫- ۲۰۰ وون.
‫می‌گن از همه‌جای کشور می‌آن اینجا.
‫پس سئولی‌ها هم می‌آن.
‫اون لهجه‌ی سوسولی‌ت ‫داره می‌ره روی اعصابم.
‫جدی می‌گم. ‫به‌زور جلوی خودم رو گرفتم.
‫بیا، پسرم.
‫- ممنون. ‫- پارچه رو بعداً برام بیار.
‫گوریل انگوری بی‌ریخت.
‫نفس عمیق بِکش.
‫ارزش نداره، پسر.
‫کسی نیست؟
‫بله!
‫چه بارونی.
‫دوتا اتاق می‌خوام، آجوما.
‫این دوتا خوبـه؟
‫می‌شه دوتا اتاق جدا باشه؟ ‫این‌ها وسطـن.
‫یعنی اتاق‌ها از هم دور باشن؟
‫می‌خوام یکی‌ش تروتمیز باشه.
‫همه‌شون تمیزن.
‫اون رو ببین.
‫باشه.
‫[ اتاق اجاره‌ای ]
‫همسرم رئیس شرکت هونگ‌بِک‌ـه.
‫حامی مالی پروژه‌ی آقای اوه هستیم.
‫پس واقعاً ایشون رئیستـه.
‫نه، من رئیس‌شون نیستم.
‫در واقع مایـیم که ‫به کمک‌شون نیاز داریم.
‫- ازشون هم ممنونـیم. ‫- اختیار دارین.
‫شنیدم هدف همه‌مون مشترکـه
‫و سر تقسیم سود هم تصمیم گرفتین.
‫عع، درستـه.
‫من یه ایده‌ی بهتر دارم.
‫آخه این طوری خیلی ضرر می‌کنین.
‫اگه درست محاسبه کنین، ‫متوجه می‌شین که ارقام جور نمی‌آن.
‫موافقـین؟
‫اگه سودی نداشت که من اینجا نبودم.
‫درستـه، ولی تا عتیقه‌ها رو نفروشین، ‫خبری از پول نیست.
‫فروش عتیقه‌هایی که اینجا ‫پیدا می‌شه، اون‌قدرها کار راحتی نیست.
‫رسیدن به قیمت درست براتون سخت می‌شه.
‫جسارتاً شما از این چیزها سر درنمی‌آرین.
‫همین کوزه رو می‌تونم ‫به هر قیمتی که بخوام، بفروشم.
‫پس رسیدین به حرف من.
‫متوجه نیستین که ‫رفتارتون باعث ضررتون می‌شه.
‫ای بابا... ‫من رو دست‌کم نگیرین، خانوم.
‫اگه چیزی برام سود نداشته باشه، ‫سمتش نمی‌رم.
‫می‌دونین تا الان چندتا ‫عتیقه به ژاپنی‌ها فروختم؟
‫با پولی که جمع کردم، ‫می‌تونم یه برج بسازم.
‫پس چرا هنوز نساختین؟
‫خب حالا پیشنهادتون چیـه؟
‫ساده‌ست. ‫من همه‌چی رو ازتون می‌خرم.
‫همه‌چی رو؟
‫بله. ‫برای هر قطعه ۱۰۰/۰۰۰ وون می‌دم.
‫ارزشمند باشن یا نباشن، مهم نیست.
‫در عوض، کمکم کنین که بفروشمشون.
‫صبر کنین ببینم.
‫بیشتر توضیح بدین.
‫اگه بتونین عتیقه‌ها رو اصل جلوه بدین
‫بهتون ۲۰درصد اضافه‌تر می‌دم.
‫ما خودمون مشتری داریم.
‫اگه به قیمت بالایی بفروشین، ‫می‌رسونمش به ۳۰درصد.
‫اگه ۱۰۰۰ قطعه پیدا کنین، ‫۱۰۰میلیون ازش درمی‌آد.
‫تقسیم‌بر سه گروه، ‫می‌شه هرکدوم ۳۰درصد.
‫این پول خوبیـه ‫و زحمت پیداکردن مشتری هم ندارین.
‫آخه.
‫کنجکاو شدم.
‫جسارتاً می‌خوام بدونم
‫چه سودی برای شما داره؟
‫اگه یه عتیقه‌ی خوب پیدا بشه، ‫۳۰میلیون فروش می‌ره، درستـه؟
‫یعنی دَه‌تا عتیقه کافیـه ‫تا ضررهام برگرده.
‫اگه توی قیمت‌گذاری‌ش کمکم کنین
‫۳۰میلیون گیرتون می‌آد
‫و ۲۰ یا ۳۰درصد هم به‌خاطر فروشش.
‫من مشتری‌ش رو سراغ دارم.
‫عجب. روش پول‌درآوردن شما
‫کلاً یه‌جور دیگه‌ست.
‫از قدیم گفتن
‫پول، پول می‌آره.
‫راستی چطوری ‫با یه قایق ۱۰۰۰تا دربیاریم؟
‫ببخشید؟ ‫مگه فقط یه قایق دارین؟
‫اگه بیشتر بیاریم، تابلو می‌شه.
‫کار ما جدیـه.
‫به نفع همه‌ست که ‫قدم‌های سریع و بزرگ برداریم.
‫برای این‌همه آدم ‫باید حداقل دوتا قایق باشه.
‫آخه پلیس به دوتا قایق شک می‌کنه.
‫پس باید به پلیس هم شیرینی بدم.
‫از بین شماها کسی دوست پلیس داره؟
‫عع...
‫ناخدا داره. ‫بیرونـه.
‫اجازه بدین.
‫- بیا داخل. ‫- چی گفتی؟
‫این‌ها گرونـه؟
‫- من نیستم. ‫- باشه.
‫می‌خوره گرون باشه.
‫بیخیال.
‫به اون رفیق پلیست اعتماد داری؟
‫- کی؟ ‫- یعنی چی کی؟
‫هونگ‌گی رو می‌گی؟ ‫رفیق دوران بچگی‌مـه.
‫می‌تونی باهاش قرار بذاری؟
‫آره، اگه زنگ بزنم، با کله می‌آد.
‫مگه چی شده؟
‫می‌خواستم به یه وعده غذا دعوتش کنم.
‫- سوپ خوک آماده‌ست. ‫- باشه.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫اتاق‌ها آماده‌ست؟
‫آره.
‫- آبجو چی؟ ‫- توی اتاقشـه.
‫- کدوم مسافرخونه رو گرفتی؟ ‫- بیست‌سؤالیـه؟
‫غذاتون سرد می‌شه، بچه‌ها.
‫- میز سه. ‫- اومدم.
‫اوه اوه.
‫سلام، داداش.
‫چطوری؟
‫گوساله‌ها.
‫عع؟
‫حالا که خانوم اینجاست، ‫اوضاع چقدر عوض شده.
‫راه بیُفت.
‫مهمون افتخاری اومدن.
‫عع، سلام عرض شد.
‫من اینجا چی‌کار می‌کنم؟
‫چه خوب که بار اول ‫نیست همدیگه رو می‌بینیم.
‫- بفرمایید. ‫- اینجا چه خبره؟
‫دندون روی جیگر بذار، حاجی. ‫ته‌سان داره می‌آد.
‫اومدی، هونگ‌گی.
‫بیا بشین.
‫بفرمایید خواهش می‌کنم.
‫می‌گم اینجا چه خبره؟
‫هیچی بابا. می‌خوایم ‫دورهمی شام بزنیم.
‫خب دیگه.
‫من تنهاتون می‌ذارم.
‫ببخشین!
‫یه‌کم ترشی بیارین بی‌زحمت.
‫چرا بیکار نشستی، مرتیکه؟
‫حقوق برای چی می‌گیری؟ ‫برو برای حاجی‌مون ترشی بیار.
‫چَشم.
‫غذا چطوره، غریبه؟
‫جاجانگمیون خوش‌مزه‌ست؟
‫با دست‌هات حرکتی هم می‌زنی ‫یا فقط نمایشیـه؟
‫شما سئولی‌ها این رو نمی‌دونین
‫ولی باید به جاجانگمیون مزه بدین.
‫اگه سرکه نزنین، مزه‌ش...
‫این طوری مزه‌ش به آدم می‌چسبه.
‫وگرنه بی‌مزه‌ست.
‫شما هرروز کون‌تون می‌خاره، نه؟
‫اوه اوه. ‫عصبانی شد.
‫مرتیکه دلقک.
‫بَدجور می‌خاره، نه؟
‫باز تو گُه خوردی؟ ‫ببند، جون مادرت.
‫برای خودتون دردسر درست نکنین.
‫نه بابا؟
‫بچه‌خوشگل ماچ‌کردنی.
‫فکر کردی کی‌ای
‫- که این‌جوری گُه می‌خوری؟ ‫- دستت رو بنداز!
‫حرومـ
‫- هوی! ‫- ولش کن، لاشی...
‫حروم‌زاده!
‫بیا اینجا، اُسگل.
‫- مادرت... ‫- حروم‌زاده!
‫- بسـه. ‫- پاره‌ت می‌کنم!
‫- خونت رو می‌ریزم! ‫- می‌گم بسـه!
‫- کارِت تمومـه، اُسگل! ‫- بیا بریم، داداش.
‫تا لباس‌ها رو درنیاوردم، بزن به چاک.
‫- می‌کُشمت! ‫- بریم، داداش.
‫- گم شین. چخه. ‫- بریم دیگه.
‫لاشی‌ها!
‫بیا بخورش، اُسگل!
‫ولش کن، هی‌دونگ!
‫تموم شد.
‫یا الله!
‫کسی نیست؟
‫بله!
‫اتاق دارین؟
‫فقط همین اتاق هست.
‫کدوم؟ وسطیـه؟
‫بله.
‫باشه. همین رو می‌خوام.
‫- آبجو دارین؟ هوس کردم. ‫- آبجو نداریم.
‫شوخی می‌کنین؟ ‫کدوم مسافرخونه‌ای آبجو نداره؟
‫مَصبتو شکر.
‫والا همین‌الانش هم مست شدی.
‫استراحت کن.
‫می‌دونیم موقعیت جالبی نیست، ‫ولی می‌خوام بین‌مون توافق باشه.
‫هروقت معذب شدین، بگین که ادامه ندم.
‫وگرنه همین‌طور می‌ذارم.
‫زیاد دارم.
‫هرجا مناسب بود، بهم بگین.
‫خوبـه. ‫کافیـه.
‫فقط همین؟
‫مطمئنـین کافیـه؟
‫داداش، می‌شه بگی دقیقاً چه خبره؟
‫حالا خانوم دوست داره ‫بهت یه حالی بده دیگه.
‫بَد برداشت نکنین.
‫ما می‌خوایم طرف ما باشین.
‫ولی اگه نمی‌خواین، ‫می‌ریم سراغ یکی دیگه.
‫آها.
‫حالا قراره چی‌کار کنین؟
‫می‌خوایم... یه چیزی ‫از کف دریا برداریم.
‫- عتیقه‌ها؟ ‫- بله.
‫خودمونـیم، چیزی که توی ‫دریاست، صاحاب که نداره.
‫جوینده یابنده‌ست، مگه نه؟
‫تو مثل داداش خودمـی. ‫برای همین اومدم سراغت.
‫ازت نمی‌خوایم گندکاری جمع کنی.
‫فقط یه دستی بهمون برسون، داداش.
‫فقط لازمـه دوتا کار بکنین ‫تا پول گیرتون بیاد.
‫اول این‌که به کاری که ‫توی دریا می‌کنیم، توجه نکنین
‫و دوم این‌که نذارین ‫گارد ساحلی ما رو پیدا کنه.
‫همین دو مورد.
‫- اتفاقاً توی گارد ساحلی رفیق داره. ‫- عجب.
‫هنوز گشت می‌زنن؟ ‫تازگی ندیدمشون.
‫شیفت عوض می‌کنن، ولی همیشه هستن.
‫پس حداقل موقع کارمون، ‫سرشون رو گرم کنین.
‫ساده‌ست دیگه، نه؟
‫ای بابا.
‫چندتا نگهبان که کاری نداره.
‫باشه پس. ‫من هستم.
‫ولی اگه اوضاع کیشمیشی شد
‫همه‌تون به جُرم رشوه به مأمور قانون
‫و دسیسه‌چینی بازداشتـین.
‫و این پول هم می‌شه مدرک.
‫حلـه؟
‫- بله. ‫- پس اگه موافقـین
‫کد ملی‌تون رو بنویسین ‫و یه بسته‌ی دیگه هم اضافه کنین.
‫اگه همه‌چی درست پیش بره، ‫دو بسته‌ی دیگه هم اضافه می‌شه.
‫همکاری‌مون مبارک.
‫بفرمایید.
‫این اتاق و اون یکیـه.
‫یکی دیگه هم اینجاست.
‫سر شب اینجا نبود.
‫اگه غریبه‌ست که مهم نیست.
‫اون اتاق شماست.
‫ای بابا.
‫این چه اتاقیـه؟
‫صاحابش گفت این بهترین اتاقشـه.
‫دست‌شویی چراغ نداره.
‫دیروقتـه. ‫برین بخوابین.
‫خانوم، اینجا می‌تونین راحت بخوابین؟
‫هرجا باشم، مثل خونه‌م راحت نیستم.
‫اگه کاری داشتین، فقط زنگ بزنین.
‫باشه.
‫شب‌تون به‌خیر.
‫بریم.
‫بعد که شلوارم رو درآوردم، ‫دختره گفت «چرا شُرتت این رنگیـه؟»
‫رسوندیش؟
‫آره.
‫- جاش گرم‌ونرم بود؟ ‫- چی؟
‫تشک‌ها.
‫- نمی‌دونم. ‫- برو مطمئن شو جاش راحتـه.
‫صبر کن بینم. ‫داستان چیـه؟
‫شما لاشی‌ها چه غلطی می‌کنین؟
‫- رفتی سئول چه گُهی خوردی؟ ‫- ای بابا.
‫هوی.
‫تو رو سننه؟
‫مگه رئیسـی؟
‫حواست باشه طرف کی رو می‌گیری، لاشی.
‫مثل موش این‌قدر وزوز نکن.
‫حروم‌زاده‌ها.
‫یه‌هو چه مرگش شد؟
‫- لاشی‌ها! ‫- چی شد؟
‫چه خبره؟
‫چیزی نیست.
‫برو برای صبحِ خانوم قهوه بگیر.
‫- همین‌الان؟ ‫- هی‌دونگ.
‫باید از فرصت استفاده کنیم.
‫خانوم، منـم؛ جون‌چول.
‫بیداریـن؟
‫ای بابا.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫تو دیگه کی‌ای؟
‫چرا مثل موش اومدی اینجا وزوز می‌کنی؟
‫چیزی نیست. شرمنده. ‫شب‌تون به‌خیر.
‫یعنی چی...
‫نصف‌شبی بیدارم کرد که عذرخواهی کنه؟
‫ای بابا!
‫شرمنده.
‫ناراحت نشین. ‫چیزی ندیدم.
‫هعی.
‫توی دست‌شویی‌های ‫این دهات یه چراغ نمی‌ذارن؟
‫عع! شما همون خانومه‌ای!
‫این جنده چه مرگشـه؟
‫چرا قیافه می‌گیره؟
‫[ کافی‌شاپ خوش‌شانسی ]
‫سون‌جا.
‫اوه. از این‌ورها؟
‫چیزه... قهوه می‌خوام.
‫نصف شب قهوه می‌خوای چی‌کار؟
‫مهمون دارم. برای فردا صبح می‌خوام.
‫قهوه بهونه‌ست. ‫اومدی ببینیش.
‫خودت زحمتش رو بِکش.
‫حتماً مهمون خاصیـه. ‫چقدر می‌خوای؟
‫هرچقدر که طبیعیـه.
‫- اون... ‫- نظرت چیـه؟ قشنگـه؟
‫آره، بهت می‌آد.
‫یه چیز باحال بگم؟
‫الان با جونگ‌مال ذکر خیرت بود.
‫چی می‌گفتین؟
‫چیزهای مختلف.
‫از اون داستان که نگفتی؟
‫نگران نباش. ‫از کاروبارت نگفتم.
‫راستی...
‫اون‌شب فکرم سر جاش نبود.
‫کدوم شب؟
‫همون شب... توی خونه‌ت.
‫پس برای این نگرانـی.
‫نگران نیستم، فقط...
‫راستی از وقت پِرپرم گذشته.
‫پِرپر دیگه چیـه؟
‫از عادت ماهانه‌ی دخترها خبر نداری؟
‫منظورت چیـه؟
‫نمی‌فهمی؟
‫بذار واضح بگم: «من حامله‌ام».
‫چی؟
‫نمی‌فهمی؟
‫بذار واضح بگم: «من حامله‌ام».
‫- تشنه‌م شد. ‫- عع؟
‫تو همون یارویـی که.
‫ای شیطون.
‫نمی‌دونستم زنه خشن دوست داره.
‫تو هم اومدی تشکش رو عوض کنی؟
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- اوه.
‫پس کل محله واسه ‫کون خوشگلش جمع شدن؟
‫دیروقتـه. اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫- عموم گفت براشون قهوه بیارم. ‫- کدوم یکی عموتـه؟
‫سئولیه یا بوسانیه؟
‫سئولیه.
‫بهت گفتم درست رفتار کن.
‫مطمئنـی گفتی؟ ‫من نشنیدم.
‫- آخ. ‫- حروم‌زاده.
‫- فکر کردی شوخی دارم؟ ‫- حروم‌لقمه.
‫- لاشی! ‫- برگردین داخل.
‫بلبل‌زبونی می‌کنی، اُسگل؟
‫- هزارپدر لاشی! ‫- لال‌مونی گرفتی؟
‫- خدا مرگم! چه خبره؟ ‫- حروم‌زاده!
‫دیگه گنده نمی‌آی، اُسگل؟
‫پلیس خبر کنین!
‫لاشی‌پدر!
‫آخ.
‫اُسگل!
‫حروم‌زاده.
‫آشغال!
‫لاشی!
‫حروم‌لقمه!
‫چه خبره؟
‫ای بابا!
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫این خون رو می‌بینین؟ ‫اول اون‌ها شروع کردن.
‫با نگاهت داشتی من رو می‌خوردی.
‫به‌اندازه‌ی کافی شنیدم.
‫می‌ریم اداره. ‫دست‌ها بالا.
‫حرفی نیست. ‫فقط بگین...
‫استاد کیم کجاست.
‫استاد چی؟
‫پس‌انداز ننه‌م رو بالا کشید.
‫شنیدم اینجاست.
‫باید برش‌گردونم بوسان.
‫چی شد؟
‫پس می‌شناسیش.
‫بذار از شرش خلاص‌تون کنم.
‫می‌تونی چندوقت بازداشتش کنی؟
‫خب دیگه. راه بیُفت.
‫حاجی.
‫وقتی از پشت بهت خنجر زد، ‫یادی از من بکن.
‫شما خوبـی؟
‫صبح باید برین پیش پزشک.
‫ای بابا.
‫تو بمون اینجا، هی‌دونگ. ‫مراقب خانوم باش.
‫امشب داستان شد.
‫من هم آسیب دیدم...
‫می‌شه باهات حرف بزنم، عمو؟
‫حالا که اون مرتیکه رفته، ‫اتفاقی نمی‌افته.
‫- نیازی نیست بمونین. ‫- آخه...
‫آخ خدا.
‫این‌قدر خری؟ ‫هنوز یه‌هفته نشده، ریدی به همه‌چی؟
‫الان وقت دختربازیـه؟
‫اون‌قدر مست بودم که یادم نمی‌آد.
‫مگه نگفتم الکل ممنوع؟
‫پسره‌ی خر.
‫ای بابا.
‫دختر قهوه‌چیه با من.
‫تو برو پیش زن رئیس.
‫- نمی‌خوام. ‫- ببین.
‫این از همه‌چی برامون مهم‌تره.
‫می‌گم نمی‌خوام!
‫بُزمجه... ‫صبر کن!
‫نصف‌شبی چی شده؟
‫یه سؤال ازت دارم.
‫تو بوسان کلاه کسی رو برداشتی؟
‫- چطور؟ ‫- جواب بده.
‫کسی هست که بخواد پیدات کنه؟
‫کسی چیزی گفته؟
‫خب. امروز کارمون توی دریا جدیـه.
‫حتماً یه غذای خوب بخورین.
‫برنامه‌ریزی خوراک خودتـه‌ها.
‫پس بریم.
‫یه رستوران می‌شناسم ‫که یونپودانگ‌هاش عالیـه.
‫- تو برو قایق رو آماده کن. ‫- قایق خودم؟
‫حالا که گشت ساحلی در کار نیست، ‫با قایق تو می‌ریم.
‫موافقـم. امواج برای ‫قایق کوچیک زیادی قوی‌ان.
‫باشه پس.
‫ساعت ۱۲ می‌بینمتون.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- خانوم رئیس رو بدرقه کنم.
‫از ناهار لذت ببرین.
‫سر ساعت می‌بینمتون.
‫پنج‌میلیون داخلشـه.
‫- فکر کنم کافی باشه. ‫- اوه.
‫خیلی ممنون.
‫محافظ‌هام می‌رن بیمارستان سئول. ‫اون خلافکاره چی شد؟
‫فعلاً که بازداشت شده. ‫جای نگرانی نداره.
‫استاد کیم چی شد؟
‫اگه واقعاً توی بازار ژاپن ‫آشنا داشته باشه، نگهش می‌دارم.
‫وگرنه می‌سپرمش به خلافکاره.
‫ولی اگه ولش کنین، ‫شاید همه‌چی رو لو بده.
‫می‌دونم. ‫من حواسم هست.
‫بابت شوهرم نگران نباشین. ‫باهاش حرف می‌زنم.
‫ممنون از شما.
‫راستی.
‫ممنون بابت لطف‌تون، ‫ولی دیگه هدیه نفرستین.
‫هدیه‌ای که به درد نخوره، ‫می‌شه بار اضافه.
‫متوجه شدم. ‫این تقدیم به شما.
‫- چیـه؟ ‫- سوغاتی.
‫اولین عتیقه‌ای که درآوردیم.
‫- همون دیروزی. ‫- آها.
‫اگه چیزی پیدا شد، لطفاً خبر بدین.
‫موفق باشین.
‫حتماً. ‫زنده باشید.
‫به سلامت.
‫[ کافه‌ی خوشبختی ]
‫خوش اومدین.
‫اینجا کسی به نام سون‌جا کار می‌کنه؟
‫باز هم سون‌جا؟
‫آهای، سون‌جا.
‫آقا با تو کار دارن.
‫چی‌کارش دارین؟ شما کی هستین؟
‫عع. شما دختر پسرخاله‌ی سوم منـی؟
‫پشت تلفن حرف زدیم. ‫اوه گوان‌سوک هستم.
‫به‌به. چه سعادتی.
‫از وقتی کوچیک بودی، ندیدمت.
‫آره، من هم نشناختمت.
‫شما کی هستین؟
‫عموی هی‌دونگ‌ـم.
‫می‌شه یه‌کم با سون‌جا حرف بزنم؟
‫آجوشی، چقدر به رئیسم پول دادین
‫که گذاشت بیام؟
‫(آجوشی: «مرد مسن» در زبان کره‌ای)
‫نپرس.
‫پول سنگینی گرفت.
‫آس‌وپاس شدم.
‫هی‌دونگ هم می‌آد؟
‫اره. توی راهـه.
‫آخ دلم.
‫غذای اینجا با مزاج من نمی‌خونه.
‫بریم پیش پزشک؟
‫اوه. قضیه جدیـه.
‫- پس بریم. ‫- آره.
‫عع. اونجا درمونگاهـه.
‫وای دلم.
‫[ پزشک عمومی ]
‫بیا.
‫واقعاً درمونگاهـه.
‫- از قبل می‌دونستین؟ ‫- عع، تشریف آوردین.
‫یه‌لحظه لطفاً.
‫چَشم.
‫اون کیـه؟ می‌شناسینش؟
‫قبلاً اینجا اومدم.
‫پس اوضاع‌تون خرابـه.
‫آخ دلم.
‫می‌گن وقتی اسهال می‌شین، ‫باید بذارین خودش بگذره.
‫وای دلم.
‫سلام.
‫بفرمایید داخل.
‫منتظرتونـن.
‫- برو. ‫- چرا شما نمی‌رین، آجوشی؟
‫طول نمی‌کِشه.
‫- چی‌کار می‌کنین؟ ‫- پاهاش رو بگیر.
‫نه، اشتباه گرفتین!
‫اون آجوشی اسهال شده، نه من!
‫- پاهاش رو بگیر. ‫- نه! ولم کنین!
‫[ خانوم یانگ: پنج‌میلیون وون ]
‫عع.
‫الکی نگران شدین. ‫باردار نیست.
‫- چی؟ ‫- می‌گه اصلاً با هم نخوابیدن.
‫ببخشین. ‫چندلحظه اجازه می‌دین؟
‫خدایا.
‫هوی.
‫چرا به هی‌دونگ گفتی حامله‌ای؟
‫می‌خواستم برم سئول.
‫دختره‌ی...
‫فکر کردی تا ابد لو نمی‌ری؟
‫معذرت می‌خوام.
‫غلط کردم.
‫باورم نمی‌شه.
‫امروز شتر دیدی، ندیدی.
‫از کجا این حقه رو یاد گرفتی؟
‫واسه خودت یه چیز قشنگ بخر.
‫بگیرش دیگه.
‫گوساله‌ها.
‫رئیس الان توی یونگین هستن.
‫بریم اونجا؟
‫نه. می‌خوام برم جونگنو.
‫شما هم برین پیش پزشک.
‫- ما خوبـیم، خانوم. ‫- هرچی می‌گم، گوش کنین.
‫اگه رئیس پرسید چی شده، ‫بگین تعدادشون زیاد بود.
‫بگین چندتا آدم‌گنده ریختن سرتون.
‫- چَشم.
‫[ بوتیک مرلین ]
‫- به هم نمی‌آن. ‫- آره.
‫- سلام، اونی. ‫- سلام.
‫خیلی خسته‌ام. ‫از موکپو برگشتم.
‫چرا رفتی موکپو؟
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫این چیـه؟
‫از شینان پیداش کردن.
‫چیـه؟
‫- شبیه عتیقه‌هاست. ‫- جداً؟
‫این‌ها صدفـن؟
‫آره. زیر آب پیداش کردن.
‫نه بابا؟
‫بگذریم. ‫یه‌کم پول قرض می‌دی؟
‫- چقدر؟ ‫- ۵۰میلیون می‌تونی؟
‫همچین پولی ندارم.
‫دَه‌میلیون چی؟
‫داری تجارت می‌کنی؟
‫چاره‌ای نیست. ‫باید رئیس رو خوش‌حال نگه دارم.
‫عجب مَرد خوش‌شانسیـه. ‫خانومش براش پول درمی‌آره.
‫یه زنگ بزنم؟
‫می‌دونی که نیازی به اجازه نداری.
‫سلام. یه‌کم وقت دارین؟ ‫همسر رئیس چون هستم.
‫چی شده؟ نکنه دیره؟
‫صبر کنین.
‫من گیج شدم، خانوم. ‫چرا این کار رو می‌کنین؟
‫این پیشنهاد نیست. ‫معامله رو کلاً عوض کردم.
‫از وقتی از موکپو برگشتین
‫یه‌جور دیگه شدین.
‫حتماً یه چیزی چشم‌تون رو گرفته.
‫آدم باید به همه‌ی جوانب فکر کنه.
‫یادتونـه رئیس چی خواستن؟
‫گفتن ما براشون جنس اصل پیدا کنیم.
‫پس ما هم باید توی معامله باشیم.
‫می‌تونین براشون عتیقه پیدا کنین، ‫ولی شینان رو بیخیال بشین.
‫جسارتاً نمی‌شه که یه‌هویی ‫از معامله حذف‌مون کنین.
‫منصفانه نیست.
‫ما باید روشون ‫قیمت بذاریم تا باارزش بشن.
‫اگه تنهایی به فکر فروش باشین، ‫به جایی نمی‌رسین.
‫چندتا ارزیاب دیگه پیدا کردم.
‫تازه بهتره آشپز دوتا نشه.
‫ای بابا.
‫اگه حرف دیگه‌ای نیست، ‫آقایون، من می‌رم.
‫آخه...
‫از این به بعد، هرچیز ‫و هر آدمی که به شینان مربوطـه
‫متعلق به منـه.
‫- صبر کـ... ‫- آخه...
‫سلطان بالاخره رسید.
‫چه بدرقه‌ی طولانی‌ای بود.
‫این قدر نشستیم، کون‌مون خشک شد.
‫شرمنده، دوستان.
‫همه آماده‌ان؟
‫والا چند ساعتـه آماده‌ایـم.
‫خودت چی؟ آماده‌ای؟
‫آره.
‫همه‌چی جور شد.
‫- قایق؟ ‫- بفرما.
‫واقعاً هرچی گنده‌تر، بهتر.
‫راه بیُفتین.
‫نیُفتین.
‫اوه اوه.
‫[ یونگ‌جین ]
‫حالا که قایق عوض شد، ‫یه کاری برای کردن داری.
‫منظورت چیـه؟
‫پشت فرمونـی و مجبور نیستی ‫غواصی کنی. خدا رو شکر.
‫اگه بخوای، زیر آب هم می‌رم.
‫- من که نمی‌ترسم. ‫- صحیح.
‫شما راست می‌گی.
‫دوستان، نزدیک شدیم! ‫دنبال شناور بگردین!
‫دنبال شناور باشین!
‫اونجاست!
‫پس نزدیکـیم.
‫لنگر رو بنداز، بوک‌گون!
‫لنگر رو بنداز!
‫امواج داره شدید می‌شه. ‫باید دست بجنبونیم.
‫پس آماده بشین، دوستان!
‫کی غواصی بلده؟
‫- سوک‌به حرفه‌ایـه. ‫- بوک‌گون، تو نمی‌تونی؟
‫- تا حالا غواصی نکردم. ‫- مرتیکه کسخل.
‫خب کی قراره اول بره؟
‫مگه خودت نمی‌ری؟
‫من با اکسیژن می‌رم.
‫اول تو می‌ری، بول‌گو.
‫عمراً. ‫کون لق‌تون.
‫بسـه دیگه. همه نوبتی می‌رن.
‫همه قراره نوبتی برن. ‫پس ناله نکنین.
‫من نمی‌رم. ‫شرمنده.
‫اصلاً چرا اول من برم؟
‫هوی. ‫تو برو.
‫می‌خوای کسی رو بفرستی ‫که تا حالا زیر آب نبوده؟
‫- تو کنار آب بزرگ شدی! ‫- بپر توی آب دیگه.
‫عجب‌ها.
‫یه قایق پُر از آدم‌های بی‌عرضه داریم.
‫اگه نمی‌ری پایین، ‫پس اینجا نقشت چیـه؟
‫برمی‌گردیم جونگ‌دو ‫و پیاده‌ت می‌کنیم.
‫این رو بپوش.
‫پایین آب سرده. ‫لازمت می‌شه.
‫نمی‌خواد.
‫مطمئنـی؟
‫خب، دوستان توجه کنین.
‫بگو.
‫داخلش یه دکمه‌ست. ‫می‌بینین؟
‫این رو با سرتون فشار می‌دین.
‫بعدش هوای داخل لباس‌تون ‫خالی می‌شه و می‌رین پایین.
‫و اگه یه‌کم بگذره و فشارش ندین، ‫کم‌کم می‌آین بالا.
‫پس فشار بدین، می‌رین پایین. ‫ولش کنین، می‌رین بالا.
‫فهمیدین؟
‫صبر کن. ‫یه‌بار دیگه بگو.
‫- ای بابا. ‫- شونه‌ها رو بالا بگیر.
‫چرا این‌قدر سنگینـه؟
‫ادامه بده. قشنگ سفتش کن.
‫لاشی‌ها.
‫- آخ. ‫- آروم. آروم.
‫- آروم بشین. ‫- ای بابا.
‫این هم سفت کن.
‫دوستان.
‫- شروع کنین. ‫- چَشم.
‫هوا می‌آد، داداش؟
‫آره. درستـه.
‫- همین‌طور ادامه می‌دین‌ها. ‫- چَشم.
‫نگران نباش. ‫مراقب خودت باش.
‫آروم‌آروم بری پایین. فهمیدی؟
‫- باشه دیگه. ‫- سرت رو بیار.
‫بیار.
‫یه‌بار گفتی، شنیدم.
‫آروم. خیلی آروم.
‫سرت رو تکون نده. ‫آروم.
‫تموم شد. حلـه.
‫می‌خوایم بچرخونیمش. ‫شونه‌هات رو ثابت نگه دار.
‫همینـه. آفرین.
‫- برو، پسر. ‫- حواست به شیلنگ باشه.
‫- باشه. ‫- ماشالا، پسر.
‫- لاشی‌ها. ‫- شنیدین چی گفت.
‫رفت پایین.
‫ای بابا. ‫هیچی نمی‌بینم.
‫کجاست؟
‫لامصب.
‫با مخزن اکسیژن ‫چقدر می‌شه زیر آب بود؟
‫- ۲۰ تا ۳۰ دقیقه. ‫- چی؟
‫آب اینجا ۲۰ متر عمق داره.
‫موقع بیرون‌اومدن، ‫باید وایسته تا فشار کم بشه.
‫یعنی چی؟
‫کاهش فشار یعنی...
‫پنج‌شیش‌متر مونده ‫به سطح آب، چند دقیقه وایمی‌سته.
‫اگه یه‌هو بیاد بالا، ‫فشارزده می‌شه و می‌میره.
‫پس از چیزی که فکر می‌کردیم، ‫کمتر وقت داریم.
‫برای همین پمپ باد آوردیم ‫که هم‌زمان دونفر برن زیر آب.
‫ولی همون هم خطرناکـه. ‫سفت ببندش!
‫باشه. باشه.
‫باریکلا!
‫هوی.
‫بول‌گو.
‫هوی.
‫هوی. هوی!
‫چی شده؟
‫هوی. ‫چت شده؟
‫واقعاً می‌خوای بری موکپو؟
‫[ موقتاً تعطیل ]
‫می‌خوای بشینم ‫که زنیکه کلاه سرم بذاره؟
‫[ گالری هنری خاور دور ]
‫دیدی که می‌خواد چی‌کار کنه. ‫ما حریفش نمی‌شیم.
‫نمی‌تونم قبول کنم.
‫من پول خُرد نمی‌خوام. ‫سهمم رو می‌خوام.
‫با این طرزفکر به جایی نمی‌رسیم.
‫الان بهترین زمانـه ‫که بیخیال بشیم و بریم.
‫دلیل این‌که اون‌ها رو فرستادم
‫این بود که سود زیادی دستم رو بگیره.
‫جداً؟
‫منظورت از سود زیاد چقدره؟
‫من از کجا بدونم!
‫چرا همه‌ش می‌خوای بیخیال بشم؟
‫بابا می‌گم موقعیتش نیست.
‫تا اوضاع بَدتر نشده، ‫باید بِکشیم بیرون.
‫نمی‌تونم. ‫باید با چشم‌های خودم ببینم.
‫می‌خوام چیزی که دیده رو ببینم.
‫خب چه فایده داره؟ ‫ول کن دیگه!
‫ولم کن!
‫اولین قانون عتیقه‌بازها چیـه؟
‫منظورت چیـه؟
‫تنها قانون عتیقه‌بازها.
‫«هرکی زودتر بهش برسه، مال اونـه».
‫می‌دونستم دَووم نمی‌آری.
‫خوب تحمل کردی‌ها.
‫- عع! ‫- بیخیال!
‫- اَه اَه. ‫- می‌خوام دوباره بالا بیارم.
‫حال من هم بَد کردی.
‫بچه ها، اینجا رو.
‫چیـه؟ ‫باز چی شده؟
‫چه خبره؟
‫کمک کن بِکشمش.
‫یه چیزی شده.
‫اوه!
‫چی شده؟
‫اومده بالا! اومده بالا!
‫- طناب روبیار! ‫- سریع طناب رو بیار!
‫- صبر کن! ‫- بیارش بالا!
‫سریع بیارینش بالا!
‫- زود باشین! ‫- بپیچ دورش.
‫چی شده؟
‫زیر دست‌هاش ببند.
‫- بِکشین! ‫- بِکشین! بِکشین!
‫- بذار کمک کنم. ‫- بِکشین!
‫بِکشین!
‫سریع‌تر!
‫ادامه بدین!
‫بگیرش.
‫- ای وای. ‫- چشم‌هاش رو ببین. انگار مُرده.
‫- چشم‌هاش چی شده؟ ‫- این چه وضعیـه؟
‫بیدار شو، داداش!
‫صبر کنین. ولش کنین.
‫اون پایین عتیقه ندیدی، بول‌گو؟
‫کِشتی چی؟ ‫دیدیش؟
‫کلاً نمی‌فهمه چی می‌گم.
‫تو چه مرگتـه؟
‫طرف داره می‌میره!
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]