‫[ این اثر زاده‌ی تخیل است و همه‌ی مکان‌ها، ‫شخصیت‌ها، سازمان‌ها، موقعیت‌ها و اتفاقاتِ آن ساختگی‌اند. ]
‫[ بازیگران کودک در حضور والدین خود ‫و در وضعیتی ایمن به ایفای نقش پرداخته‌اند. ‫صحنه‌های مرتبط با حیوانات نیز ‫با توصیه‌ی متخصصان اجرا شده است. ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫یه بلیط برای سئول می‌خوام.
‫- یعنی چی... ‫- ببخشید.
‫نمی‌شه توی صف جا بزنین، خانوم.
‫خیلی عجله دارم. ‫کمکم نمی‌کنین؟
‫اینجا همه عجله دارن. ‫برین ته صف.
‫ازتون خواهش می‌کنم.
‫همین یه‌بار رو کمکم کنین. ‫لطفاً.
‫بذارین بلیط بگیره. ‫اِشکال نداره.
‫سئول! ‫سئول!
‫[ خوش آمدید ] ‫[ اتوبوس سئول ]
‫- آخرین اتوبوسـه! ‫- یوسو!
‫آخرین اتوبوس سئولـه!
‫- سوار شین، لطفاً. ‫- آره. می‌بینمش.
‫- اتوبوس یوسو راه افتاد! ‫- آخرین اتوبوس سئول‌ـه!
‫آخرین اتوبوس سئول! ‫سوار شین!
‫یوسو! یوسو!
‫اونجا رو بگرد.
‫- ای بابا. ‫- ببخشین.
‫دختره‌ی جنده...
‫کدوم گوری‌ای؟
‫این رو... این رو بپوشین. ‫یه‌کم پیش، شما بودین که...
‫- می‌خوایم راه بیُفتیم. ‫- باشه. الان می‌رم.
‫ای لاشی!
‫- به اتوبوس آسیب نزنـ ‫- خفه بابا.
‫رفت.
‫اتوبوس راه افتاد.
‫خیلی ممنون.
‫دَر رو باز کن، رفیق!
‫دختره‌ی جنده ما رو اُسگل کرده
‫با این مسخر‌ه‌بازی‌هاش.
‫دیگه خسته شدم.
‫سلام‌علیکم.
‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا، جنده.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫[ اقتباسی از مانهوای «کف‌نشین‌ها»، ساخته‌ی یون ته‌هو ]
‫[ کف‌نشین‌ها ]
‫[ قسمت هفتم: «اولین قربانی» ]
‫- شب به‌خیر، قربان. ‫- سلام.
‫- بفرمایید داخل. ‫- از این‌طرف.
‫صبر کن!
‫- من باز می‌کنم. ‫- بالاخره رسیدیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫- توی ماشین جا نذاری. ‫- سلام عرض شد، آقای لی.
‫- چطوری؟ ‫- قربون شما.
‫- از این‌طرف، قربان. ‫- شما چه زود رسیدین.
‫- احوال شما؟ ‫- بریم داخل.
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫ممنون که ما رو ‫دعوت کردین، خانم یانگ.
‫چقدر خوشتیپ شدین، آقای لی.
‫سفرتون به چین چطور بود؟
‫عالی بود. ‫این هم برای شما گرفتم.
‫جینسینگ وحشی کاملاً طبیعی.
‫بسیار کمیابـه.
‫چرا زحمت کشیدین؟
‫بفرمایید داخل.
‫- جناب رئیس داخل هستن. ‫- حتماً. حتماً.
‫یعنی فقط من فکر می‌کنم مشکوکـه؟ ‫باید بررسی کنیم.
‫- یه نگاه بهش می‌ندازم، قربان. ‫- اینجا رو.
‫- حتماً برو. ‫- جمع همه جمعـه.
‫سلام، آقای لی.
‫باز داشتین درباره‌ی کار ‫حرف می‌زدین، آقای پارک؟
‫حداقل باید نشون بدیم درحال کاریـم
‫تا همسرتون از ما شاکی نشن.
‫بفرمایید طبقه‌ی پایین. ‫کاروبار رو فراموش کنین.
‫- بسیار خوب. بریم. ‫- باشه.
‫سلام. حالا که همه هستیم، بریم پایین.
‫- چَشم، قربان. ‫- بریم؟ بریم.
‫لباس مهمون‌ها رو بذار توی کمد.
‫- چرا پخش‌وپلا افتاده؟ ‫- چَشم.
‫هروقت آماده شد، سرو کنین. ‫نگران زمانش نباشین.
‫- فقط خیلی داغ نباشه. ‫- چَشم.
‫- سلام. ‫- سلام عرض شد.
‫- نوش جان. منتظر تماسم باشین. ‫- چَشم، خانوم.
‫دخترها چی شدن؟
‫- به‌زودی می‌رسن. ‫- عالیـه.
‫- وای! ‫- چه خونه‌ای!
‫- از این‌طرف. ‫- دامن‌ها رو بالا بگیرین.
‫- لباس‌هاتون کثیف نشه. ‫- از این‌طرف.
‫حواستون باشه نیُفتین.
‫- اینجا قصره؟ ‫- وای!
‫یه‌کم منتظر باشین، لطفاً.
‫- خیلی خوشگلـه! ‫- خوشم اومد!
‫- سلام، خانم گو. ‫- ممنون که دعوت‌مون کردین.
‫کدوم یکی خوشگل‌تره؟
‫این از همه‌شون خوشگل‌تره.
‫عجب.
‫- تو بشین کنار رئیس. ‫- چَشم.
‫- دنبالم بیاین. ‫- چَشم!
‫- بریم، دخترها. ‫- چَشم، خانوم!
‫- لباس‌هاتون رو بالا بگیرین. ‫- چَشم، خانوم!
‫- سلام عرض شد! ‫- به‌به!
‫- سلام! ‫- خوش‌وقتـم.
‫خب دیگه. بشینین، دخترها.
‫- چَشم، خانوم! ‫- باشه!
‫تو بشین اینجا.
‫- سلام. ‫- احوال شما؟
‫خب دیگه.
‫کمربندها رو شُل کنین ‫و کاروبار رو فراموش.
‫اگه امشب کسی سرحال از اینجا بره
‫یعنی من میزبان خوبی نبودم.
‫پس شروع کنیم!
‫اگه این‌طوره، ‫من کمربندم رو درمی‌آرم!
‫زود باشین، دخترها. ‫برای آقایون نوشیدنی بریزین.
‫- چَشم! ‫- بریز! بریز!
‫الکل برای رئیس ممنوعـه.
‫باید مراقب سلامتی‌شون باشن.
‫آها. ببخشین.
‫ذهنم هنوز جَوونـه
‫ولی بدنم همه‌ش ‫بهم یادآوری می‌کنه که پیر شدم.
‫پس برام آب بریز.
‫به روی چشم.
‫امشب قراره حسابی بشاشم، مگه نه؟
‫خب. به همگی خوش بگذره.
‫ممنون، خانم.
‫- خیلی ممنون. با اجازه. ‫- برین.
‫جناب رئیس، افتخار می‌دین؟
‫چرا که نه.
‫به امید تداوم شرکت هونگ‌بِک
‫و توزیع جهانی محصولات.
‫- کانپای! ‫- کانپای!
‫(کانپای: «به سلامتی» در زبان ژاپنی)
‫رنگش رو ببین.
‫آدم عشق می‌کنه.
‫اصل جنسـه، نه؟
‫از اون هم بهتره.
‫این دیگه آخرشـه.
‫از این حوضچه‌ها زیاد لازم داریم. ‫فقط همینـه؟
‫همه‌ش همینـه. ‫چی‌کار کنیم؟
‫توی موکپو چندتا می‌خریم.
‫اینجا یه انبار نیروی دریایی هست. ‫پولش رو بدین، بقیه‌ش با من.
‫شیش، هفت، هشت، نُه، بیست. ‫یک، دو، سه...
‫کلاً ۲۷تا داریم.
‫۱۱تا سفال فیروزه‌ای...
‫۱۱تا سفال سفید و پنج‌تا بشقاب.
‫خودتون هم ببینین.
‫بعدش بیاین انگشت بزنین.
‫چیـه؟
‫ببین، نصفش رو بده من.
‫خودت می‌دونی که می‌تونم خوب بفروشمش.
‫زنه چه قولی بهت داده؟
‫- بهم بگو. ‫- چقدر می‌تونی ازش دربیاری؟
‫واسه هرکدوم ‫۵۰۰ تا یک‌میلیون می‌گیرم.
‫۳۰۰تاش مال تو.
‫مراقب باش.
‫بیخیال. بعضی‌هاشون ‫بالای ۳۰میلیون می‌ارزن.
‫اون دروغ محضـه.
‫۳۰میلیون مال گنجینه‌ی ملیـه.
‫فکر کردی از اون‌ها پیدا می‌کنیم؟
‫اگه کار رو خراب کنیم، دستگیر می‌شیم.
‫تهش یک‌میلیون گیرت می‌آد.
‫من متخصصـم. ‫خوب می‌دونم.
‫پیش‌پیش چقدر می‌دی؟
‫دَه‌میلیون.
‫این رو ببین، ببری.
‫کافی نیست. نمی‌بینی ‫چندتا شکم باید سیر کنم؟
‫۳۰میلیون آخرشـه.
‫کِی حاضر کنم؟
‫الان. ‫وقت زیادی نداریم.
‫باشه.
‫راستی...
‫دفعه‌ی بعدی که اومدی، ‫قلابی‌ها رو هم بیار.
‫چی شده؟
‫بیا بهم کمک کن.
‫کجا می‌ریم؟
‫بول‌گو اونجا درازکش شده.
‫باید ببریمش دکتر.
‫اگه اینجا تموم کنه، کون‌مون پاره‌ست.
‫- الان بریم؟ ‫- آره، الان.
‫راه بیُفت.
‫آهای، پسر.
‫بهتری؟
‫ها؟
‫خوبـی؟
‫می‌تونی راه بری؟
‫بلند شو.
‫کمک کن.
‫- باشه. ‫- آفرین.
‫می‌خوایم بریم پیش دکتر، رفیق.
‫سعی کن روی پات وایستی.
‫- دکتر... ‫- آره.
‫بده من.
‫باریکلا.
‫آره.
‫خیلی خوب.
‫- ته‌سان. ‫- ها؟
‫دمت گرم.
‫مخلصـم.
‫تمومـه.
‫♪ بیاین خاطرات رو سر بِکشیم ♪
‫♪ پیک‌ها رو خالی کنین ♪
‫♪ خالی کنین ♪
‫اِوا.
‫کجا می‌رین؟
‫دست‌شویی، عزیزم.
‫- من می‌برمتون. ‫- زحمت نکش.
‫♪ یه شب زمستونی رو با هم باشیم ♪
‫♪ روی شونه‌های هم گریه کنیم ♪
‫تو همین‌جا بمون.
‫دوست دارین کمکتون کنم؟
‫ای شیطون. ‫فکر کردی اون‌قدر پیر شدم؟
‫ببخشین.
‫♪ می‌نوشم به یاد چهره‌ی زیبات ♪
‫بسیار خوب. ‫لطفاً، یه‌لحظه موسیقی رو قطع کنین.
‫به همه خوش می‌گذره؟
‫یه استراحت کوتاه داشته باشیم.
‫حتماً.
‫قبل‌از هرچیز، از همگی ‫ممنونـم که تشریف آوردین.
‫شرکت هونگ‌بِک ‫موفقیتش رو مدیون شماست.
‫می‌خوام ازتون به‌طور ویژه تشکر کنم.
‫ازطرف جناب رئیس هم ازتون ممنونـم.
‫ما از شما ممنونـیم، خانم.
‫امشب اون‌قدر برامون زحمت کشیدین ‫که نمی‌دونیم چطور تشکر کنیم.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون که ما رو ‫به خونه‌ی زیباتون دعوت کردین.
‫ضمناً براتون یه هدیه‌ی دیگه دارم.
‫امشب از یه‌نفر دعوت کردم ‫که برامون آواز بخونه.
‫- اجازه بدین. ‫- خواننده؟
‫ما آماده‌ایـم!
‫وای خدا!
‫- وای! ‫- سلام عرض شد.
‫«شیلا اویی دالبام»!
‫باورم نمی‌شه.
‫- حدس بزنین کی اینجاست، قربان. ‫- چی؟
‫- هیون‌این اومده! ‫- ها؟
‫همه غافل‌گیر شدن.
‫چی...
‫ایشون رئیس ما هستن.
‫- وای! هیون‌این اینجاست! ‫- سلام، قربان.
‫- باعث افتخاره. ‫- من باید این رو بگم، جناب.
‫- لطف دارید. ‫- من از طرف‌دارهاتونـم.
‫زنده باشید.
‫ولی شما کجا، اینجا کجا؟
‫همسرتون گفتن امشب بیام و آواز بخونم.
‫نه بابا؟ واقعاً؟
‫می‌دونم چقدر ‫آهنگ‌هاشون رو دوست داری، عزیزم.
‫بله که دوست دارم.
‫ولی جداً...
‫- خیلی لطف کردین اومدین. ‫- اختیار دارین.
‫- خیلی خوش‌حالـم که دیدمت. ‫- سلامت باشید.
‫ممنونـم.
‫♪ وقتی دست مادرم رو ول کردم ♪
‫♪ و رفتم ♪
‫♪ جغد شب اشک ریخت ♪
‫♪ و من هم به‌دنبالش گریه کردم ♪
‫♪ هنوز حسرت اون شب رو دارم ♪
‫وای، مادر.
‫پدر.
‫♪ رد شدم و رفتم ♪
‫♪ از کوهستان‌ها رد شدم ♪
‫♪ همون‌جا که برگ‌های پاییزی ریخته بود ♪
‫بفرمایین، قربان.
‫نوشیدنی رو ول کنین. ‫بیاین برقصیم.
‫اِوا، مراقب باشین.
‫بذارش زمین. ‫یه نفسی چاق کنم.
‫بذارش اینجا.
‫هــوف!
‫پاره شدم.
‫از اینجا به بعدش با من.
‫تو برو استراحت کن.
‫چی؟
‫بقیه‌ش با من. ‫تو برو.
‫منظورت چیـه؟ ‫قایق اونجاست دیگه.
‫خب ببینش.
‫حتی به‌زور حرف می‌زنه. ‫بوی سگ مُرده هم می‌ده.
‫فرقی با یه جسد نداره.
‫- سریع تمومش می‌کنم. ‫- منظورت چیـه؟
‫نمی‌شه یارو رو بُکشیم که.
‫الان‌هاست که امواج بخوابه.
‫اگه بندازیمش توی دریا، ‫می‌ره پی کارش.
‫ای بابا. بیدار شد. ‫حالا کار سخت‌تر شد.
‫کله‌ش رو با سنگ می‌ترکونم ‫و بقیه‌ش هم با دریاست.
‫- این خوبـه. ‫- نه، حاجی. صبر کن.
‫بیا ولش کنیم بره پی کارش. موافقـی؟
‫کُسخلـی؟ اگه ولش کنیم، اشتباه محضـه.
‫اگه بره به همه بگه چی؟
‫- اون رو بنداز. ‫- ولش کن!
‫- گم شو دیگه! ‫- چه مرگتـه، حاجی؟
‫بیا! داره فرار می‌کنه!
‫ای لاشی.
‫برگرد اینجا!
‫وایستا!
‫- ولم کن، اُسگل... ‫- بذار من برم، لاشی!
‫اگه بره پیش پلیس چی؟
‫اون‌موقع چی؟ ‫ریده می‌شه به همه‌چی.
‫طرف هنوز زنده‌ست، لاشی! ‫می‌خوای بُکشیش؟
‫آهای! فرار نکن، حاجی!
‫باهات کاری ندارم!
‫وایستا، بول‌گو!
‫بول‌گو!
‫- بیا حرف بزنیم! ‫- نمی‌خوام بُکشمت!
‫بول‌گو!
‫ای بابا. ‫وایستا!
‫اینجا خطرناکـه!
‫- فرار نکن! ‫- نیازی نیست فرار کنی!
‫- ای بابا. ‫- لاشی.
‫وایستا، کُسخل!
‫می‌گم کاریت ندارم!
‫نرو!
‫برگرد اینجا!
‫می‌گم نمی‌خوام بُکشمت، بول‌گو!
‫بذار بره دیگه. ‫چی‌کارش داری؟
‫با توام!
‫اینجا می‌میری!
‫کُسکش...
‫مادرجنده...
‫برگردین اینجا دیگه.
‫همین رو کم داشتیم.
‫- صبر کن! ‫- حروم‌زاده!
‫هعی بابا.
‫گم شو!
‫بول‌گو!
‫خودم می‌کُشمت، حروم‌لقمه!
‫چی‌کار می‌کنی، دختر؟
‫ببین چه وضعی درست کردی.
‫ته‌سان.
‫شرمنده‌ام.
‫جون مادرت، من...
‫می‌دونم، داداش.
‫چی شده؟
‫اون چیـه؟ ‫ته‌سان‌ـه؟
‫نصف‌شب داره شنا می‌کنه؟
‫- ببین. ‫- ها؟
‫باید یه‌چیزی بهت بگم.
‫چی شده؟
‫بریم داخل.
‫قضیه چیـه؟
‫کجا بودی؟
‫آتیش داری؟
‫می‌دونی که سیگار نمی‌کِشم.
‫همه‌ش خیس شد، لاشی.
‫کار بول‌گو تموم شد؟
‫ببین، می‌دونم قرار شد ‫مساوی تقسیم کنیم
‫ولی هرچی فکر می‌کنم، نمی‌شه.
‫منـم که دست‌هام به خون آلوده شده.
‫این‌طوری نامردیـه.
‫سهم بول‌گو رو هم می‌خوام.
‫حالا چرا اومدی اینجا؟
‫این‌همه راه اومدم ‫که ازت عذرخواهی کنم.
‫عذرخواهی؟
‫آخه بهت دروغ گفتم.
‫من حامله نبودم. ‫نگران نباش.
‫حامله نیستی؟
‫پس عموت بهت نگفته.
‫بین‌مون اتفاقی نیُفتاد.
‫اون‌قدر مست بودی که هیچ کاری نکردی.
‫پس دیگه نگران نباش.
‫حالا چرا گفتی؟
‫می‌تونستی دروغت رو نگه داری.
‫فکر کنم دروغ‌گوی خوبی نیستم.
‫بابت یه‌کم پیش... ممنون.
‫اگه نیومده بودی، من...
‫چی شد که اون‌طوری دعوا می‌کردین؟
‫چیز خاصی نبود.
‫به نظرت الان...
‫الان حالش خوبـه؟
‫حتماً خسته شدی. ‫امشب رو اینجا بمون.
‫باید برگردم.
‫اگه فردا سر کار نباشم، ‫رئیسم من رو می‌کُشه.
‫نصف‌شب کجا می‌خوای بری؟ ‫هیچ قایقی نیست.
‫همین‌جا بخواب و صبح برو.
‫ببین. من حواسم به همه‌چی هست.
‫پس نگران چیزی نباش.
‫هیچی نمی‌شه.
‫[ یک سال پیشرویِ بلامانع ]
‫- دور مقدماتیِ... ‫- به‌به.
‫مسابقات بانوی زیبای کره‌ای...
‫حاجی.
‫- با توام! ‫- چه مرگتـه؟
‫چی می‌خوای؟ ‫ساکت باش دیگه.
‫دارم وقتم رو ‫با شما کُسخل‌ها تلف می‌کنم.
‫عع؟ ‫دنبال کار می‌گردی؟
‫اگه آزادم کنی
‫اون یارو رو پیدا می‌کنم ‫و دیگه من رو نمی‌بینی.
‫به همین خیال باش، گوریل انگوری.
‫باید همین‌جا پوستت رو بِکنم.
‫نشنیدم چی گفتی، پهلوون.
‫نشنیدی؟ می‌گم هوس کردم ‫یه‌کم پوست خوک تیکه‌پاره کنم.
‫حروم‌زاده.
‫فکر کردی پلیس‌ها مسخره‌ی توئـن؟
‫نفرمایید.
‫اگه این‌طوری بود که ‫الان با شما سر قرار نبودم.
‫ظرف شاشت رو تمیز کن. ‫بوی گندش داره راه می‌افته.
‫ناموساً قراره تا کِی اینجا باشم؟
‫بذارین استاد کیم رو بردارم و برم.
‫بگو ببینم این یارو ‫دقیقاً باهات چی‌کار کرده؟
‫اون بی‌پدر ‫به ننه‌م جنس قلابی فروخته.
‫و شغل مادرت چیـه؟
‫عتیقه‌فروشـه. ‫توی بوسان یه مغازه به نام من داره.
‫یعنی بهش عتیقه‌ی قلابی فروخته، ها؟
‫آره، گفتم که. ‫الکی گفت از شینان آورده‌شون.
‫- چقدر پول گرفته؟ ‫- اونش رو نمی‌دونم.
‫عتیقه‌ها هیچ‌وقت قیمت مشخصی ندارن.
‫دارم نفسم رو حروم می‌کنم.
‫شما دهاتی‌ها این چیزها رو نمی‌فهمین.
‫قیمت مشخصی ندارن، آره؟
‫[ بوسان ]
‫آهای! کسی اینجا نیست؟
‫وای، خدا رو شکر.
‫- خانوم یانگ. ‫- سلام، آقای مربی.
‫چیزی شده؟
‫دوک‌سان رو دستگیر کردن.
‫توی موکپوئـه. ‫پلیس ولش نمی‌کنه.
‫توی موکپو چی‌کار می‌کنه؟
‫می‌خواست کسی که بهم ‫عتیقه‌ی قلابی فروخت رو پیدا کنه.
‫نه بابا؟
‫می‌خواین با چندتا ‫از بچه‌ها بریم اونجا؟
‫یعنی شدنیـه؟
‫پس اگه می‌رین، این پول رو بگیرین.
‫نه بابا. لازم نیست. ‫خودم هم می‌خواستم یه سفری برم.
‫خدا خیرت بده. ‫واقعاً ازت ممنونـم.
‫امری داشتین؟
‫آره، دارم.
‫داستان اینـه که رفیق‌مون، ‫دوک‌سان توی دردسر افتاده.
‫می‌خوام چندتا از بچه‌ها ‫بیان که بریم موکپو.
‫چند روزی وقت می‌بره.
‫معلوم نیست اونجا چه خبره. ‫پس برای هرچیزی آماده باشین.
‫- چَشم. ‫- بی‌بلا.
‫فقط شما دوتا؟ بقیه چی؟
‫یکی‌شون توی بقالی کار داشت
‫و اون یکی تولد ۶۰سالگی باباشـه.
‫نه بابا؟
‫دستت هم چلاغ شده که.
‫این یکی سالمـه.
‫خوبـه، ولی گردن تو چی می‌گه؟
‫اگه ثابت نگهش دارم، حلـه.
‫عع؟ پس بریم.
‫یه‌کم پول نقد هم می‌خوایم. ‫بریم یه‌دور پول جمع کنیم.
‫همین امروز جمع کردیم‌ها. ‫اِشکالی نداره؟
‫اونجا که می‌ریم، ‫آبروریزی راه نندازین‌ها.
‫- چَشم. ‫- راه بیُفتین.
‫- نباید برگردی سر کار؟ ‫- زیاد مشتری نداریم.
‫حالا چی شد که ‫اونجا مشغول‌به‌کار شدی؟
‫مامان‌بزرگم مریض شد.
‫بیمارستان گفت باید سه‌بار عمل بشه.
‫تازه دوره‌ی راهنمایی‌م ‫تموم شده بود و همه‌جا کار می‌کردم
‫ولی معلوم بود که ‫پول عمل رو درنمی‌آرم.
‫آس‌وپاس بودم.
‫ولی باید براش یه کاری می‌کردم.
‫تا این‌که یه‌روز اون یارو میگوفروشه ‫من رو به خانوم جانگ معرفی کرد.
‫اون هم گفت کل هزینه‌ی ‫بیمارستان رو می‌ده و مدیونش شدم.
‫این‌طوری کار رو شروع کردی؟
‫فکر کردم فقط باید قهوه درست کنم، ‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫یه پیرمردهایی می‌اومدن اونجا ‫و همه‌ش بهم دست می‌زدن.
‫من هم از اونجا فرار کردم.
‫ولی سریع گیر افتادم.
‫و اونجا بود که موهام رو از ته زد ‫و حسابی ازش کتک خوردم.
‫ولی باز هم فرار کردی، نه؟
‫شمارش از دستم در رفته.
‫همیشه دردسر درست می‌کردم.
‫می‌گفت دیگه اجازه ندارم ‫با مشتری‌ها حرف بزنم.
‫پس به هدفت رسیدی.
‫باهوش‌تر از چیزی‌ام ‫که فکر می‌کردی، نه؟
‫یعنی چی؟ ‫این‌ها شوخی‌شون گرفته؟
‫آخه چطوری هزارتا ‫از این‌ها پیدا کنیم؟
‫همه خسته و کوفته شدن. ‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫بول‌گوی دهن‌سرویس هم فلنگ رو بست.
‫چجوری توی اون وضع فرار کرد؟
‫چی بگم.
‫باورم نمی‌شه.
‫راستی، جون‌چول تب کرده.
‫- جون‌چول؟ ‫- دیشب همه‌ش بالا می‌آورد.
‫ای بابا.
‫حالش خوبـه؟
‫داغون شده. ‫عمراً دَووم نمی‌آره.
‫دِشیک.
‫هوی، نا دِشیک.
‫ها؟
‫هنوز درد داری؟
‫بله، فکر کنم باید ‫چند روز دیگه استراحت کنم.
‫به نظر که بهتری.
‫نه بابا.
‫فکر کردین من آدمی‌ام که الکی می‌گم
‫تا کار رو بپیچونم؟
‫حال می‌ده؟
‫آخ.
‫تن لشت رو بیار توی قایق.
‫سرت رو بپا.
‫یه‌کم دیگه. آفرین.
‫به نظرت درستـه که این رو بفرستیم؟
‫همه می‌ریم زیر آب. ‫دِشیک هم فرقی نداره.
‫بول‌گو چی؟
‫امیدوارم با پری‌های دریایی یکی نشم.
‫ای وای! دارم کج می‌شم! ‫دارم...
‫الان خوبـم. ممنون.
‫آهای.
‫کسی نیست؟
‫آهای! ‫کسی خونه نیست؟
‫عع... ببخشید.
‫هی‌دونگ رفته بیرون.
‫پس می‌شه این رو اینجا بذارم؟
‫چرا نشه.
‫ممنون.
‫دیدی؟ ‫گفتم که اینجاست.
‫دختره‌ی هرزه.
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫من رو تا جونگ‌دو کشوندی.
‫توی بَد دردسری افتادی.
‫پیدام کردین.
‫دِشیک باید بیاد بیرون. ‫از یه ساعت رد شده.
‫بذار یه‌کم دیگه بمونه. ‫دو ساعت هم می‌تونه.
‫دو ساعت برای حرفه‌ای‌هاست. ‫ما تازه‌واردیـم.
‫آره. همه‌مون تازه‌واردیـم. ‫که چی؟ اینجا کی حرفه‌ایـه؟
‫عع، کمکش کن.
‫اومد بالا.
‫موفق شدی، سوک‌به!
‫- شکار خوبی زدی، نه؟ ‫- دوستان.
‫- دیگه راحت‌تر شده، نه؟ ‫- خسته نباشین.
‫کجاش راحتـه؟
‫اگه خودت می‌رفتی پایین، ‫همین رو می‌گفتی؟
‫برای امروز بسـه. ‫من نمی‌تونم.
‫پس دِشیک چی؟
‫چیزیش نمی‌شه. ‫چه‌می‌دونم.
‫- ای بابا. ‫- مُردم از خستگی.
‫فعلاً نباید راه برن.
‫فشار خون‌شون خیلی بالا رفته.
‫وای، حالا چی‌کار کنم؟ ‫ببرمش بیمارستان؟
‫گفتین دیشب زیاد الکل خوردن؟
‫بله. خیلی خورد.
‫با مدیرهای شرکت دورهمی داشتن.
‫و...
‫مگه نگفته بودم ‫که نباید الکل مصرف کنن؟
‫ای وای. ‫داشتم شوهرم رو می‌کُشتم!
‫چقدر احمقـم.
‫یه خواننده رو دعوت کردم ‫که آهنگ‌های دوران جنگ رو می‌خوند.
‫معمولاً بعداز اُوردوز الکلی
‫بهتره بیمار تا چند روز استراحت کنه.
‫ولی با توجه به وضعیت فشار خون ‫و مشکلی قلبی همسرتون
‫ممکنـه کُشنده باشه.
‫وای، من چی‌کار کردم؟
‫تقصیر منـه! ‫من هوانگ‌شیک رو کُشتم!
‫با اجازه‌تون، من می‌رم، خانم یانگ.
‫بسیار خوب.
‫موقع انتخاب پیمانکار مجتمع یوییدو
‫چقدر بهت جایزه دادن؟
‫چندرغاز. ‫آقای یون به کم راضی شد.
‫به‌زور تونستم دومیلیون بگیرم.
‫باز هم خوبـه.
‫تا وقت هست، باید ازش بِکنی.
‫صحبت از کندن شد، شنیدم حسابدار سابق
‫می‌خواد کل شرکت رو بگردونه.
‫آره، دقیقاً.
‫البته شوهرش رئیس شرکتـه دیگه.
‫داره زورش رو می‌زنه که جانشین بشه.
‫- یه‌زمانی هیچ‌کاره بودها. ‫- دقیقاً.
‫این‌ها رو بیخیال. ‫امیدوارم تو رئیس بشی.
‫روت حساب باز کردم‌ها.
‫حالا زیاد جوگیر نشو.
‫خیلی‌ها حواس‌شون به ماست. ‫باید مراقب باشیم.
‫[ شرکت هونگ‌بِک ]
‫- صبح به‌خیر، قربان. ‫- صبح به‌خیر، قربان.
‫ممنون بابت تماس‌تون. ‫بله.
‫پرونده‌ها کجائـن؟
‫خانم یانگ امروز صبح همه‌شون رو بردن.
‫ضمناً گفتن می‌خوان ‫شما رو توی دفتر رئیس ببینن.
‫باز چی شده؟
‫بله. بله.
‫آره. خوبـه.
‫امری داشتین، خانم؟
‫خوش اومدی.
‫چیزی شده؟
‫یه‌کم داری زیادی خرج می‌کنی، نه؟
‫بله؟
‫عع، چیزی شده، خانم یانگ؟
‫آقای رئیس چطورن؟ ‫حال‌شون خوبـه؟
‫الکل زیاد خورد و حالش بَده.
‫چندوقتی نمی‌تونه بیاد شرکت.
‫عجب.
‫سابقه‌ی کارکنان رو بررسی کردم.
‫شما همه‌تون با هم ارتباط دارین.
‫یا همشهریِ رئیس هستین ‫و یا فامیل همسر مرحوم‌شون.
‫شما پسرخاله‌ی همسرشون ‫بودین، درستـه آقای لی؟
‫عع، بله.
‫مطمئنـم آقای رئیس دلش براتون سوخته
‫و خواسته شما رو استخدام کنه.
‫چه حیف که دارین در حقش بَدی می‌کنین.
‫دفترحساب‌ها رو بررسی کردم.
‫هر سه‌تا‌تون دارین ‫پول اضافه برمی‌دارین.
‫اون یه‌جور حسن‌نیت ازطرف رئیسـه.
‫باشه، ولی مبلغ بالای ۲۰۰میلیونـه.
‫حقیقتاً پول زیادیـه.
‫همه‌ی شرکت‌ها همین کار رو می‌کنن.
‫همه همینطوری‌ان.
‫آره، بدون استثنا همین‌طورن.
‫بذارین معرفی کنم.
‫کارآگاه چوی، پلیس ناحیه‌ی نامدِمون.
‫کارآگاه چوی دونگ‌گون هستم.
‫پیشنهاد من ساده‌ست.
‫دوست دارین پول‌هایی که ‫برداشتین رو پس بدین و دستگیر بشین
‫یا بی‌سروصدا استعفا بدین؟
‫تصمیم با خودتونـه.
‫فهرست جدید کارکنان منتشر شد.
‫[ تعویض جایگاه کارکنان ]
‫یا خدا. همه رو انداختن بیرون.
‫حتی لی هم خدافظی شد.
‫- چه خبره؟ ‫- والا.
‫حالا که مدیرهای اصلی رفتن، ‫ما چیزی‌مون نمی‌شه؟
‫اصلی کجا بود؟
‫همه شون فک‌وفامیل رئیس بودن.
‫آره خب.
‫این برای مدیرهای اجرایی خبر خوبیـه.
‫- بالاخره می‌تونن ترفیع بگیرن. ‫- راست می‌گی.
‫زحمت اصلی رو اون‌ها می‌کِشن، ‫ولی هیشکی نمی فهمه.
‫دقیقاً.
‫- گاییدمتون! ‫- چی شد؟
‫زنیکه‌ی جنده...
‫پس اینجایـین.
‫«پارک مین‌گوک، یون دوک‌سو، لی جونگ‌هو»
‫به همه مثل آبنبات پول می‌داده.
‫مُهرهات کجائـن؟
‫اینجاست؟
‫گم شدن.
‫پنجره‌ها رو باز کن.
‫- چَشم. ‫- خفه شدم.
‫حالش چطوره؟ ‫همه‌ش خواب بوده؟
‫بله و هیچی نخوردن.
‫- تو برو. ‫- چَشم.
‫صدام رو می‌شنوی، عزیزم؟
‫دسته‌چک‌هایی که توی گاوصندوقـه... ‫مُهرهاشون رو چی‌کار کردی؟
‫همه‌جا رو گشتم، ولی پیدا نکردم.
‫کجا گذاشتیشون؟
‫وا.
‫چی شده؟ درد داری؟ ‫مُسکن می‌خوای؟
‫خب چی شده؟ چی می‌خوای؟
‫حرف بزن.
‫پس بخواب.
‫هنوز خیلی کار دارم.
‫این‌روزها همه‌ش دارم ‫گندکاری‌های تو رو جمع می‌کنم.
‫حالم رو به هم زد.
‫مثل این‌که یکی دیگه هم داره می‌میره.
‫این‌جوری به جایی نمی‌رسیم‌ها.
‫یه‌کم میوک‌گوک بهت بدم؟
‫می‌شه بریم یه جای خلوت؟
‫- چی شده؟ ‫- باهات حرف دارم.
‫همین‌جا بگو.
‫اصلاً می‌فهمی داری ‫چی‌کار می‌کنی، عمو؟
‫- چی گفتی؟ ‫- خودت شنیدی.
‫این‌طوری همه‌مون می‌میریم.
‫دونفر مریض شدن. ‫می‌خوای چی‌کار کنیم؟
‫خودت هم قراره غواصی کنی؟
‫بله که می‌کنم.
‫مراقب حرف‌زدنت باش، بچه.
‫جون‌چول.
‫فردا نوبت توئـه.
‫هنوز حالم خوب نیست.
‫دیگه گُه‌خوری بسـه.
‫همین‌طوریش آدم کم داریم.
‫خجالت نمی‌کِشی ‫که بقیه به جات کار می‌کنن؟
‫فردا نوبت تو و هی‌دونگ‌ـه. ‫آماده باش.
‫بعدش نوبت منـه.
‫هی‌دونگ.
‫بیا اینجا.
‫دختر قهوه‌چیه اینجا بود.
‫یه چیزی برات آورد.
‫ای وای.
‫ببخشین، آقا. نمی‌دونین ‫دختری که اینجا بود، کجا رفت؟
‫من از کجا بدونم؟
‫بدون این‌که چیزی بگه، گذاشت رفت.
‫ته‌سان حروم‌زاده!
‫تو به خودت می‌گی مَرد؟
‫بمیر، کثافت! ‫بمیر، آشغال!
‫بمیر، حروم‌لقمه!
‫چی‌کار می‌کنه؟
‫چی‌کار می‌کنی؟ ولم کن!
‫- بیخیال شو. ‫- می‌خوام اون مادرجنده رو بُکشم!
‫چطوری دلت اومد، حروم‌زاده؟
‫- بس کن. ‫- ولم کن!
‫ولم کن، دوهون! کُسکش!
‫- الان همه بیدار می‌شن. ‫- ولش کن.
‫می‌گم ولش کن.
‫ولش کن.
‫هر کار می‌خوای، بکن. ‫جلوت رو نمی‌گیرم.
‫چرا این کار رو کردی؟ ‫می‌خوای ما رو هم بُکشی؟
‫اگه ما هم مثل بول‌گو داغون بشیم...
‫می‌ندازیمون توی دریا؟
‫آره؟
‫فکر کردی برای چی ‫داریم این کار رو می‌کنیم؟
‫به‌خاطر چندرغاز پول؟
‫- فکر کردی برای پولـه؟ ‫- کُسخل‌ها.
‫چرا از من می‌پرسین؟
‫اگه دعوا تمومـه، ‫برین یه‌کم استراحت کنین.
‫روز بزرگی در پیش داریم.
‫حرف بزن، ته‌سان.
‫می‌خوای با سهم بول‌گو چی‌کار کنی؟
‫- چی؟ ‫- سهم بول‌گو.
‫اون مال هیچ‌کدوم‌مون نیست.
‫مال مادرشـه. فهمیدی؟
‫قسم بخور که سهمش رو بهش می‌دی
‫تا من هم چیزی نگم.
‫قبولـه؟
‫گاییدمتون.
‫حواست باشه اگه مضطرب بشی، ‫نمی‌تونی خوب نفس بِکشی.
‫پس آرامش خودت رو حفظ کن. ‫ما حواس‌مون به اکسیژن هست.
‫- باشه ‫- این‌طوری هوا رو تخلیه می‌کنی
‫تا بری پایین‌تر و برای بالااومدن...
‫می‌دونم دیگه!
‫سرت رو بپا
‫پسره‌ی خر.
‫مراقب باش!
‫خب، بچرخونش.
‫دارم می‌چرخونم.
‫آفرین.
‫دهن‌سرویس این‌کاره‌ست.
‫هیچی نمی‌بینم.
‫اون چیـه؟
‫اوه اوه...
‫یا خدا! ‫چی شد؟
‫چه خبره؟ ‫چه موجی زد!
‫ما دقیقاً بالای ‫کانال جزر و مدی وایستادیم.
‫وقتی موج راه بیُفته، ‫با سرعت نُه کیلومتر بر ساعت می‌ره.
‫یا خدا. ‫چه وضعیـه.
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]